Yokluk'ta Aşk/Mücahit Ocakden

Yokluğunda,
yüreğimde acı bir tortu gibi
birikiyor yalnızlığım.
Soğuk ve kıpırtısız duvarlarla
konuşurken yakalıyorum kendimi.
Ansızın bir hüznün kucağında
kayboluyorum.

Yokluğunda,
Puslu bir odaya dönen loş odamda
penceremden sokağı izliyorum.
Duracağını zannederken dünyanın
insan sesleri çoğalıyor sokakta.
Ayak sesleri uzun uzadıya giriyor dünyama.


Yokluğunda,
Mevsimler  geçiyor
Baharlar ve güzler 
Günler ve geceler
Bir yandan açarken en nadide çiçekler
bir yandan dökümünü yaşıyor.
En çok da buna şaşırıyorum biliyor musun?
Sen yokken açmaz zannederdim gülleri
Yağmur yağmaz, kar yağmaz
dünya dönmez zannederdim.
Yüreğime saplanan ayaz gecelerce
dünya dönmesin isterdim.

Yokluğunda,
yokluğunu 
sensizliği ve sensizliğimi anlıyorum
Yok, olurken insanlar;
Başka bir zamanda,
insanların nasıl var olduğunu anlıyorum.

Sokakları izlerken
Hüzne bulanmış simalar gördüm
Buna da şaştım içten içe
Nasıl oluyor da sen yokken
Mutlu oluyor insanlar
Ben yalnızlığı yaşarken
Mutluluk nasıl var oluyor.
       
Dünya dönmez diyordum
Sen yokken de dönüyormuş oysa.
Anlamadığım,
her bahar bir başka şarkıyı
mırıldanıyor kuşlar,
her sabah bir başka duayla canlanıyor yeryüzü.
Yüreğimde büyüyen aşkın
dünyamı durdururken 
Yeni bir hayat akıyor caddelerden…

Yokluğunda,
Dört duvar arasında yaşamayı ,
Yokluğu, 
Ve pencereden 
Her doğan güne merhaba demeyi öğreniyorum.

Yokluğunda,
Hayatı öğreniyorum
Yaşamın içinde kaybolmuş mutlulukları
yakalamayı ,
Ve hüznü sonuna kadar yaşamayı öğreniyorum
 Yokluğunda,
Yok, olacak bir dünyanın içinde 
Yokluğa bulaşmış ellerimle,
Yok, olmadan dua ediyorum.